Søk i denne bloggen

Laster inn...

torsdag 2. oktober 2014

Bok: "Jeg rekker opp hånden for deg - Når storebror har Downs syndrom"

Forfatter: Trude Trønnes-Christensen (f. 1974)
Utgitt: 2014
Format: Innbundet, 132 sider
Forlag: Cappelen Damm
Mål/utfordringar: Nye forfattere

I det små les eg bøker som kan bli nominert til neste års bokbloggerpris. I jungelen av nye bøker er det ikkje alltid lett å orientere seg, men eg bruker ein del ebokbib og bibliotekers katalog over nyheter. Jeg rekker opp hånden for deg innbiller eg meg at eg leste om i bladet Kamille, og reserverte straks på biblioteket. Downs syndrom har fascinert meg sidan eg las ein amerikansk ungdomsserie for 10-15 år sidan, der veslebroren til hovudpersonen hadde Downs syndrom. Faktum er at advokatfullmektig Trude Trønnes-Christensen skreiv allereie i 2011 ein kronikk i Aftenposten (besøkt 02.10.14) om storebror Stian, ein kronikk frå eit søsterperspektiv.

Jeg rekker opp hånden for deg er ein sår og sterk historie om ein familie som i 1972 får eit barn med Downs syndrom. For 40 år sidan var ting annleis, og det er episoder i boka som får meg til å bli sint på deira vegne. Blant anna dette frå fødestova:
Stian kom ut i et stille rom. Helt til han kom til mamma. For mamma tok imot ham, kysset ham på hodet, så på de små fingrene hans, de fine hendene, så på ansiktet hans, la ham mot brystet sitt, mot hjertelyden han kjente. Og da legen kom inn til henne dagen etter, famlet etter ordene, gnei hendene før han foldet dem stramt over magen. Da legen til slutt klarte å si noe om at de lurer på om det kan være at gutten kanskje har noe som heter Downs syndrom, da sa mamma at det så hun med en gang. (s. 16) 
Når ikkje ein lege for 40 år sidan klarte å vera såpass profesjonell, då er eg glad for at verda har gått framover.

Trude Trønnes-Christensen fortel frå sitt perspektiv som veslesyster. Om ein storebror som tok mykje plass i oppveksten, om mangel på egentid med foreldra, om besteforeldrene som ofte såg kun Stian, men og om flotte øyeblikk der søsknene var i harmoni. Etterkvart får Stian både eigen bolig og jobb, men ein episode stikker seg fram i Stians liv, og det var den gongen han tok feil buss. Stian klarte heilt fint å bytte buss på veg til jobb, men då bussen var forsinka og han vart ståande på rutebilstasjonen ein heil dag utan at nokon brydde seg, då vart det for mykje for meg.
Så Stian ble stående. Han stod på samme sted hele dagen, med anorakk, lange bukser og ryggsekk, mens solen stod høy og varm. Da mamma endelig fikk omfavnet ungen sin, så hun at han var mørkrød av solbrenthet i nakken, og gudene skal vite at han var tørst. Hvorfor var det ingen som gikk bort til ham, hvorfor var det ingen som lurte på hvorfor han stod slik, time etter time? (s. 102)
Jeg rekker opp hånden for deg er ei nydeleg bok om eit søskenpar (som og har ein eldre storebror) som sjelden var enige, men veslesyster prøver til stadighet å nå inn til storebror. Ei sår og sterk bok om søsken som drar på ekstra bagasje i livet. Anbefales varmt!

XOXO

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar