Søk i denne bloggen

Laster inn...

lørdag 28. mars 2015

Bok: "Finne ly"

Forfatter: Aina Basso (f. 1979)
Utgitt: 2014
Format: Innbundet, 252 sider
Forlaget: Samlaget

Gode nynorskbøker er ikkje så lett å finne i jungelen av bøker, og då er det godt at det fins forlag som Samlaget som kun gir ut nynorske bøker. Forfattaren, Aina Basso, debuterte i 2008 og har så langt gitt ut fire romanar. Finne ly er nominert til bokbloggerprisen 2014, og er samlesingsboka i mars.

Finne ly føregår på Finnskogen i 1849 og er ein historisk roman for vaksne. Hanna søkjer teneste hjå ein enkjemann med to søner. Familien har ikkje mykje til overs for dei som er av reisande slekt, og Hanna må derfor teie om kvar ho kjem frå. Den yngste sonen Johannes får tidleg eit godt auge til Hanna, medan odelsguten står ofte i vegen for alle tilnærmingar overfor Hanna. Det er ikkje lett for Hanna å utføre alle oppgåvene ho ikkje er vant til, men med eit smil og pågangsmot går det meste greit. Etterkvart kjem det reisande folket nærmare den vesle garden, og Hanna må ta stilling til kva ho ynskjer i livet, og kvar familien hennar er.

I mitt kronologiske hovud passer ikkje denne romanen inn for den er ikkje inndelt i kapitler, og den skifter forteljar ofte. Likevel liker eg Aina Bassos poetiske språk, hennar historiekunnskap og spenninga som kjem fram sakte, men sikkert. Anbefales, men les sakte!

XOXO

søndag 15. mars 2015

Bok: "The Phantom of the Opera"

Forfatter: Gaston Leroux (1868-1927)
Originaltittel: Le Fantôme de l'Opéra
Utgitt: 1910
Min utgåve: 2005
Format: Lydbok frå Storytel, lest av Ralph Cosham, 7t46min53sek)
Forlag: Blackstone Audio

Etter ei framsyning på teateret i London av The Phantom of the Opera har eg vore forelska. Dette er 13 år sidan, og eg har gått i gradene frå kassett til CD, innom filmatiseringa og nå sist til boka som inspirerte det heile. Andrew Lloyd Webber satte opp musikalen første gong i 1986, og det ser ut til at den aldri går av moten. På Youtube kan ein finne mange ulike tolkninger av musikken - min favoritt er frå The Royal Variety Show i 2011. Nicole Scherzinger synger i rolla som Christine Daaé med fire spøkelser.

The Phantom of the Opera vart først publisert som avsnitt i ei fransk avis (på lik line som mange Dickens-romanar) før den vart publisert i sin heilhet i 1910. Idag er dessverre ikkje romanen så kjent - det er musikalen til Webber som er mest kjent. Romanen byrjer med at den unge operasangerinna Christine Daaé har stor suksess på scenen under gallamiddagen til den avtroppende teatersjefen. Allereie då går ryktene om eit spøkelse som bur i operabygget, og gir seg til kjenne med brev og onde gjerninger. Denne kvelden treffer ho igjen Raoul, Vicomte de Chagny, ein barndoms- venn og -forelskelse. Operafantomet kidnapper Christine og tar ho med djupt ned i kjelleren i operahuset. Han presenterer seg som Erik (som ikkje er hans verkelege identitet), og planlegger å behalde ho eit par dagar. Då Christine tar av han maska ved eit uhell og får sjå korleis han ser ut nekter han å la ho gå i frykt for at ho ikkje vil elske ham. Likevel etter to veker lar han ho gå med det løftet at ho skal bære hans ring og vera trufast mot ham.

Då Christine fortel Raoul at operafantomet kidnappa ho bestemmer han seg for at dei skal reise langt vekk så fantomet ikkje kan finne ho. Det paret ikkje veit er at Erik har lytta til heile samtalen og blitt ekstremt sjalu. Neste kveld kidnapper han igjen Christine og tvinger ho til å gifte seg med han. Viss ikkje skal han sprenge heile operahuset. På bakgrunn av at Erik har satt Raoul i eit torturkammer går ho med på giftermålet. Erik prøver å drukne Raoul, men då Christine lover å ikkje begå sjølvmord etter bryllaupet avlyser han drukningsforsøket på Raoul. Då Erik og Christine er åleine igjen tar han av seg maska og kysser Christine på pannen kysser ho han tilbake. Han blir overvelda av kjensler og fortel at han aldri er blitt kyssa, ikkje ein gong av si eiga mor. Han lar ho gå med det løftet at ho må kome tilbake på hans dødsdag, begrave ham og informere avisene.

Denne romanen fant eg hjå Storytel, og eg er ikkje mindre glad i The Phantom of the Opera. Det var interessant å høyre den eigentlege historien sjølv om mi oppleving er delvis farga av musikalen/filmen. Det er scener som er endra, men i si heilhet er det ganske likt. Romanen er spennande, den har godt driv og opplesaren var det ingen feil ved. Sjølv om det i dag er ulike adaptasjoner som er mest kjent står romanen som eit flott bidrag til gotisk litteratur og er faktisk mørkere enn dei adaptasjonene eg har sett. Enkelte ting er best i bokform. Anbefales!

XOXO

lørdag 14. mars 2015

Bok: "Helvetesilden" (Konrad Sejer #12)

Forfatter: Karin Fossum (f. 1954)
Utgitt: 2014
Format: Innbundet, 256 sider
Forlag: Cappelen Damm

I 2013 las eg dei to første bøkene om Konrad Sejer fordi eg kunne ikkje lese andreboka som vant Riverton 1996 og Glassnøkkelen 1997 før eg las førsteboka. Så vart det ikkje noko meir før Karin Fossum kom med Helvetesilden i fjor. Då ville eg lese den, men endte opp med heile serien frå bok 3 til bok 12 for eg er ganske kronologisk avhengig. Sist veke hamna Helvetesilden på Riverton-lista 2014, og då må boka få ein anmeldelse.

Helvetesilden kom mindre enn eitt år etter førre bok, Carmen Zita og døden, men det er ingen hastverksjobb. Det vitner heller om at Karin Fossum hadde noko påtrengande på hjartet og det måtte bare ut. Boka starter med ankomsten til åstedet. Konrad Sejer har knapt vore borti noko verre - ei ung alenemor og sonen er tatt av dage i ein brann i ei campingvogn. Sejer har ikkje mykje å gå på, eit einaste blodspor fins inne i vogna. Under avdekkinga blir me kjent med ofrene, og andre karakterer som kan ha ein finger med i spelet. Lenge ser det ut til at drapene vil forbigå uløyst, men då ein viktig puslespelbit blir avdekka går ting fort.

Karin Fossum skriv ikkje bare kriminalromaner - ho har ein vinkling som få andre har. Ho tar opp spørsmål som omhandler tilhørighet og identitet, og det gjer romanane hennar unike. Helvetesilden er skremmande på den måten at det kunne skjedd kor som helst, i hvilket nabolag som helst. Krimgåta er interessant nok, men måten det kjem fram på og årsaken til drapa er mest interessant i denne boka.

Om Fossum mottar Riverton eller ei for Helvetesilden blir avslørt 18. mars, men ho har hvertfall levert ei knallbra bok som eg las fort og gale. Anbefales!

XOXO

tirsdag 10. mars 2015

Bok: "Lejontämjaren" (Fjällbacka #9)

Forfatter: Camilla Läckberg (f. 1974)
Utgitt: 2014
Format: Lydbok frå Storytel, 14t3min27sek, lest av Katarina Everlöf
Forlag: Bonnier Audio

Rett før eg reiste til Oslo sist veke høyrte eg ferdig Camilla Läckbergs nyaste krimroman om Erica Falck og Patrik Hedström. Eg hadde omtrent avskrevet at det kom fleire bøker frå Fjällbacka, men eg trur det var ifjor eg oppdaga at det skulle kome ny bok. Eg er ikkje så vilt utolmodig, men då sjansen baud seg og eg kunne høyre den via Storytel ei lita stund før den norske utgåva kom ut greip eg den.

Lejontämjaren har som dei andre bøkene om Erica og Patrik ein nåtids- og ein fortidshistorie, også er det opp til både lesar/lyttar og vårt eminente par å finne linken mellom historiane. Det første som skjer i denne boka er at ei jente blir påkøyrd, og det viser seg at ho har vore forsvunnet ei stund. Det er fleire slike saker rundt i distriktet, og politiet starter å undersøkje dette meir. Samtidig held Erica på med ei ny bok, og intervjuer ei eldre dame, Laila, om mordet på hennar ektemann på 70-talet. Fleire jenter forsvinner, og Erica dykker djupare ned i livet til Laila. Kva har desse to historiane til felles?

Eg har lest Camilla Läckberg i nokre år, og er ikkje skuffa over ei einaste bok. Läckberg har funnet formelen, og eg liker den godt. I motsetning til andre forfattere som blander nåtid og fortid klarer Läckberg det med bravur. Lejontämjaren er spennande, intens og humoristisk. Historien er betre enn på lenge, og det tok lang tid før eg forstod forbindelsen mellom nåtid og fortid. Språket har eg ingenting å utsette på, det er drivande fortalt og opplesaren er god. Anbefales!

XOXO

lørdag 7. mars 2015

Tanker på reise

Det er litt stille på bloggen nokon dagar. Merkeleg nok kjenner eg betre på den kjensla at det er stille når eg er ute og farter, enn når eg er heime. Heime kan eg jo publisere når eg vil, medan på reise med iPaden frister det lite. Eg og tastaturet til iPaden er ikkje heilt godvenner ennå. I skrivande stund sitter eg på hotell i Oslo. Eg har vore på to dagar med krimfestival, og det er fantastisk jillt. Til tider kan eg sjå ut som ein paparazzi med det det vesle kameraet mitt, og Instagram får til tider bileteoverdose.

Samtidig som eg koser meg på festival er det noko som er litt betre. Det å rusle i Oslos gater, det å ete frukost aleine samtidig som det er fullt av folk i spisesalen, det å lese heile Aftenposten i papirform istaden for på iPad, det å gå innom på ein kafé å sitte der i timevis med ei bok og slurpe kaffe og sist, men ikkje minst: å kjenne at energien og tiltakslysten kjem sakte, men sikkert tilbake etter nokon lange og travle jobbmånader. Alle burde få lov til å ta ferie akkurat når det passer dei! Hadde eg vore millionær kunne eg gjort dette i vekevis (innbiller eg meg hvertfall nå her eg sitter).

På torsdag vart dei nominerte til Rivertonprisen annonsert. Eg har kun lest Karin Fossums bok av dei nominerte, og skal blogge om den neste veke. Dei som kjenner meg i bloggmiljøet veit at eg sjeldan les serieromaner ukronologisk, men mogleg at eg gjer eit unntak i denne samanhengen. Jaklins nominerte er hans andre i serien, Reiersgårds er den andre, Junkers er den fjerde og krimkongen Staalesen er nominert med den syttende (!) så vidt eg husker. Staalesen har eg lest litt sporadisk, men aldri kronologisk og det hadde vore eit interessant prosjekt.

Dette innlegget vart lenger enn eg hadde tenkt, men plutseleg vart tastaturet medgjørleg. Håper å få skrevet litt meir enn bare om Fossum neste veke, eg høyrte blant anna ferdig Camilla Läckbergs nyaste krimroman, Lejontämjaren, tidlegare i veka, og har heller ikkje blogga om den fantastiske boka til Anthony Doerr, Alt lyset vi ikke ser. Den gjorde slikt inntrykk at eg hadde problemer med å plukke opp andre bøker då eg var ferdig.

God helg til alle!

XOXO

torsdag 5. mars 2015

Rivertonprisen 2014 - nominasjoner

Det har vore litt skriverier blant enkelte bokbloggere om kven som kan få nominasjon til Rivertonprisen 2014. Eg trur ikkje nokon hadde sett for seg den lista som eg og andre på Krimfestivalen fekk servert idag.

Dei nominerte til Rivertonprisen er:

* Karin Fossum: Helvetesilden (Cappelen Damm)
* Asbjørn Jaklin: Rød sone (Vigmostad & Bjørke)
* Merete Junker: Venuspassasjen (Gyldendal)
* Marit Reiersgård: Jenta uten hjerte (Gyldendal)
* Gunnar Staalesen: Ingen er så trygg i fare (Gyldendal)

Av disse fem bøkene har eg kun lest Fossums, den var i tillegg knallbra, og skal få eit innlegg over helga. Dei andre skal leses. Det er ei liste som ikkje har debutanter, men som har to forfattere som er viden kjent i vårt langstrakte land. Staalesen sa i dag at han var pragmatisk nok til å innsjå allereie nå at han nok ikkje vant. Reiersgård var beæra over å bli nominert, og sa det var heilt greit å tape mot forfattere som Fossum og Staalesen.

Staalesen har mottatt prisen to gonger før, i 1975 og 2002; Fossum mottok prisen i 1996, medan dei tre andre er debutanter i Riverton-samanheng. 18. mars skal prisen delas ut, og det blir spennande å sjå kven som mottar den. På mange måter kan det vera eit løft bare å bli nominert, og eg håper forfattarane og syns det.

XOXO

lørdag 28. februar 2015

Februarstatistikk

Februar er på mange måter ein kort månad då den "mangler" fleire dager. Likevel har min februar vart lenge då ventar både på vår, og på krimfestivalen. Underteikna skal på krimfestivalen neste veke, og gleder meg ein heil haug til nesten ei veke i hovudstaden.

Bøkene eg har vore borti

Med eit mål om 100 bøker i år ligger eg godt an med 29 bøker på to månader. Det har blitt lite skriving, men det er ikkje alltid eg har orda eg treng for å skrive.

* Synnøve Eriksen: Glasshimmel (Jordbærdamene #4) (lånt papirbok)
* Edith Wharton: Ethan Frome (papirbok) 1001 OTS
* Siri Pettersen: Odinsbarn (Ravneringene #1) (papirbok) OTS
* Lars Kittilsen: Hei, jeg heter Lars ... En alkoholikers dobbeltliv (lånt ebok)
* Synnøve Eriksen: Barmhjertighet (Jordbærdamene #5) (lånt papirbok)
* Ida Jackson: Morfar, Hitler og jeg (lånt papirbok)
* Emma Healey: Elizabeth is Missing (lånt papirbok)
* Anthony Doerr: Alt lyset vi ikke ser (eiga papirbok)
* José Luis de Vilallonga: Kong Juan Carlos - Samtaler (lånt papirbok)
* Eystein Hanssen: Triangel (Elli Rathke #3) (lånt lydbok)

* Camilla Läckberg: Lejontämjaren (Fjällbacka #9) (påbegynt)
* Nathaniel Hawthorne: House of the Seven Gables (påbegynt)
* Elizabeth Gaskell: Mary Barton (påbegynt)
* Charles Dickens: Little Dorrit (påbegynt)

* Lars Kepler: Hypnotisøren (Joona Linna #1) (avbrøt)

Ein shopoholikers bekjennelser

Ingen kjøpte bøker! Mammutsalet har ikkje blitt forbigått i stillhet, men det er ikkje alt eg vil ha i bokhylla.

Mottatte bøker:

* Lucinda Riley: Sju søstre (Cappelen Damm)
* Eystein Hanssen: Brennemerket (Elli Rathke #5) (Cappelen Damm)
* Anthony Doerr: Alt lyset vi ikke ser (Pantagruel)

Status lesemål (opprinnelege lesemål)

1. 29 av 100 totalt lest.
2. 4 av X off the shelf
3. 2 av 25 frå 1001 bøker
4. 1 av 5 frå Booker-lista
5. 2 av X med større geografisk spredning

Mål for mars

Måla for februar gjekk rett vest, og det hjelper lite med 2 påbegynte 1001 bøker om ingen blir ferdige. Skjerpings!

Håper alle har hatt ein fin februar, og velkommen til mars!

XOXO