Søk i denne bloggen

Laster inn...

onsdag 27. juli 2016

Man Booker Prize 2016 - longlist


Gårsdagen var ein ventedag på mange måter, og eg klarte ikkje konsentrera meg om ein einaste ting. Man Booker Prize longlist for 2016.

13 bøker har fått plass, og lista er som følger:

Forfatter (Nasjonalitet) - Tittel (Forlag)
  • Paul Beatty (US) - The Sellout (Oneworld)
  • J.M. Coetzee (Sør-Afrika/Australia) - The Schooldays of Jesus (Harvill Secker)
  • A.L. Kennedy (UK) - Serious Sweet (Jonathan Cape)
  • Deborah Levy (UK - Hot Milk (Hamish Hamilton)
  • Graeme Macrae Burnet (UK) - His Bloody Project (Contraband)
  • Ian McGuire (UK) - The North Water (Scribner UK)
  • David Means (US) - Hystopia (Faber & Faber)
  • Wyl Menmuir (UK) - The Many (Salt)
  • Ottessa Moshfegh (US) - Eileen (Jonathan Cape)
  • Virginia Reeves (US) - Work Like Any Other (Scribner UK)
  • Elizabeth Strout (US) - My Name is Lucy Barton (Viking)
  • David Szalay (Canada/UK) - All That Man Is (Jonathan Cape)
  • Madeleine Thien (Canada) - Do Not Say We Have Nothing (Granta Books)
Fram mot 13. september skal eg lese så mange som mogleg. For dei som liker lydbøker fins Levy og Strout hjå Storytel.

XOXO

tirsdag 26. juli 2016

1001 bøker/Back to the Classics #5: "Things Fall Apart" (The African Trilogy #1)

Forfatter: Chinua Achebe (1930-2013)
Utgitt: 1959
Min utgåve: 2009
Format: Heftet frå bokhylla, 209 sider
Forlag: Anchor Books

Den nigerianske forfatteren Chinua Achebe er eit nytt namn for meg, men med fleire bøker på 1001-lista blir det ikkje siste gongen han dukker opp på bloggen. Achebe har vore innom radio og undervisning, publisert romaner, noveller, essay og barnebøker. I 1987 var han nominert til Bookerprisen for romanen Anthills of the Savannah, og i 2007 mottok han den internasjonale Bookerprisen (då det framleis gjekk til eit forfatterskap). Eg har slått to fluer i ein smekk, og Things Fall Apart har eg lest til Lines lesesirkel med Afrika som tema i juli og i Back to the Classics-utfordringa med Non-White Author som kategori.

I Things Fall Apart møter me bryteren og krigeren Okonkwo som nyter frykt og berømmelse langt utover landegrenser. Han har bygd opp sin heim med sine tre koner og barneflokk i ein landsby i Nigeria, men då han ved eit uhell dreper ein klansmann blir han som tradisjonen tru sendt i eksil. Okonkwo må pakke med seg koner og barn, og flytte til sin mors familie. Då han kjem tilbake til landsbyen sin har verda blitt snudd på hovudet og koloniguvernører og misjonærer har tatt over landsbyen. Dette syns ikkje Okonkwo noko om, og dette kan kun ende i tragedie.

Chinua Achebe beskriver eit land og eit levesett som er totalt framand for meg, men han gjer det på måte som driver boka framover. Dagleglivet til Ibo-stammen i Vest-Afrika består av få ting, men gjennom Achebe lærer me om stammens familiære forhold, levesett, avstraffelser og normer og regler. Hovudpersonen Okonkwo er ein streng og urettferdig mann som ikkje er redd for å ta i eit tak, enten det gjelder husbygging eller avstraffelse av koner og barn. Han er negativt innstilt til misjonærene på forhånd, og ser ned på sin eigen son då han vil lære av misjonærene. Eg har ikkje stort til overs for folk som preker om eit betre levesett om du bare trur på høgare makter, men i dette tilfellet er misjonærane betre enn Okonkwos levesett då dei forkynner kjærleik, tar seg av ikkje-øsnka spebarn og utstøtte landsbyboere. Things Fall Apart er ein berg-og-dal-bane av ei bok!

XOXO

PS. Marianne skreiv litt om boka for nokre år sidan, og meiner den er eit tilsvar til Heart of Darkness.

mandag 25. juli 2016

Sommerferie 2016 #2

Tre veker med sommerferie er over, og helga vart stort sett brukt på terrassen i strålande sol. Lesemaratonet #24in48 vart behørig dokumentert og det var interessant å sjå kor mange timer det faktisk går an å bruke på å lese bøker. 


Sist måndag satte eg, mor og tante oss på bussen frå Stavanger til Bergen. Strålande sol måndag, øs pøs regnvær tysdag, strålande sol onsdag og opphald torsdag då me tok bussen heim igjen. Før turen hadde eg eit par butikker og ting eg ville sjå, og på Instagram ligger det bilete frå statuejakt (Varg Veum vart besøkt) og utsikt frå 9. etasje på Scandic Ørnen. Bokhandlere er eit must i alle byer, men eg hadde ikkje forventa ein så flott bokhandel som Norli Galleriet. Mitt reisefølge kjenner meg såpass godt at der fekk eg fred til å kikke på eiga hand, for etter hotellfrokost så hopper eg glatt over lunsj for ein bokhandel!

Eg slår nok ein gong eit slag for handlekorger i bokhandel, for mine armer vart ganske lange etterkvart. Bøkene er både frå mi mentale ønskeliste og frå eit særdeles godt utval i fleire kategorier. Haugen kunne glatt blitt større hadde kofferten og bankkontoen vore større ;-)

Eg kan ikkje garantere at bøkene blir lest med det første for på onsdag kjem langlista til Booker-prisen og då kaster eg alt eg held på med, og setter tennene i dei nominerte bøkene. Kvardagen innhenter meg 1. august så kanskje eg må lese natt og dag fram til den dagen.

XOXO

søndag 24. juli 2016

24 in 48 Readathon (#3)

Viss du nokon gong ser meg springa maraton må du sjekke om nokon jager meg. Lesemaraton er meir mi greie, og denne helga er det tid for #24in48. Det går ut på å lese 24t i løpet av 48t. I Maryland, USA byrjer dei 12.01 Eastern Time som betyr at Noreg byrjer kl. 06.00.

Nettsida finner dykk HER, og i sosiale medier er emneknaggen #24in48. Eg har ikkje lagt fram ei bokhaug, men bøkene tyter ut av bokhyllene, og War and Peace surrer på telefonen så snart eg har anledning. Det er tredje gong eg deltar, og eg har lest mellom 16 og 21t dei to førre gongene så muligheten for å klare 24t er absolutt til stades.

Eg kjem til å oppdatere her, og på Twitter/Instagram. Gler meg til start!

Lørdag 23. juli:

Planen om å stå opp klokka 06.00 var igrunnen dømt frå eg tenkte det. Etter å ha kokt kaffe og funnet bok er eg klar på terrassen. Skulle tru vérgudane veit at eg skal lese ein del i dag for Jæren har plutseleg fått strålande sol. 

Kl. 09.15 - Eg les vidare i gårsdagens terrassebok, Chinua Achebes Things Fall Apart

Kl. 13.30 - Achebe er ferdiglest. Meget god bok om ei verd eg ikkje kjenner, og kanskje har og den verda endra seg sidan Achebe skreiv boka i 1959. Nå skal eg i gang med Marguerite Duras' Sommeren 80

Kl. 15.00 - Matpause og ein tur med hunden som er på ferie hjå meg. 

Kl. 16.00 - Fortsetter med Duras. 

Kl. 17.10 - Ferdig med Duras. Ei lita flis om sommeren 1980 då ho skreiv spalter for ei avis. Starter på ei brevsamling mellom forfatterne Paul Auster og J.M. Coetzee.

Kl. 18.00 - Konsentrasjonen forsvant som dugg for sola, så i staden for å lese på trass går eg inn (har vore på terrassen sidan kl. 09.00) og høyrer Harry Potter medan eg kikker rundt på sosiale medier.

Kl. 19.00 - Ein time med Harry Potter på øyret gjorde godt før middagspause.

Kl. 23.30 - Leselyst kan ikkje tvingas fram, og når ingenting frister er eg fornøgd med 9t første dag. Satser på nokre timar i morgon og, men som teamet bak maratonet sjølv seier så er det viktigaste å kose seg med bøkene.

Søndag 24. juli:

Kl. 09.30 - Sola skinner for andre dag på rad på Jæren, og det var på tide. Auster og Coetzees brev blir med på terrassen saman med kaffekoppen. 

Kl. 11.00 - Middagspause. 

Kl. 11.45 - Middagen er fortært, og eg er klar for fleire brev. 23 sider inn i boka og eg liker veldig godt den intelligente samtalen mellom to geniale forfattere. Må lese meir ført i pennen av disse to.

Kl. 14.45 - Naudsynt pause. 

Kl. 15.45 - Back again! Over halvvegs i Here and Now og eg må lese meir av disse to intelligente mennene.

Kl. 17.45 - Ikkje naudsynt med pause, men Auster/Coetzee må ligge litt. Etter å ha vore ute store deler av dagen kjenner eg at eg må inn, og setter på War and Peace på lydbok.

Kl. 20.45 - 3 timer med War and Peace er ganske greit. Viljen til å fortsette er ikkje til stades, så nå legger eg inn årene for dagen og for maratonet. 9 og ein halv time lesing i dag blir 18 og ein halv time totalt. Meget godt fornøgd med det! Det mest interessante med lesemaraton er å skrive ned kor mykje tid det faktisk går med til lesing. Stort sett positive tal, og lesing er betre enn mykje anna eg kunne funnet på!

Dette har eg lest:

* 139 sider av Chinua Achebes Things Fall Apart (dei første 70 sidene las eg fredag).
* 126 sider av Marguerite Duras' Sommeren 80 (heile boka).
* 110 sider i Auster og Coetzees Here and Now.
* 1t med Harry Potter.
* 3t med War and Peace.

XOXO

fredag 22. juli 2016

Bok: "Invitasjon til mord" (JM #5)

Forfatter: Agatha Christie (1890-1976)
Originaltittel: A Murder is Announced, oversatt av Jan Christensen
Utgitt: 1950
Min utgåve: 2012
Format: Heftet frå bokhylla, 175 sider
Forlag: Aschehoug

Den britiske forfatteren Agatha Christie skreiv rundt 80 kriminalromaner og noveller, og mesteparten hadde Hercule Poirot eller Jane Marple som detektiv. Fleire av romanane er filmatisert, men ved å lese eller høyre dei får ein meir kjøtt på beina.

Ein tidleg morgon i småbyen Chipping Cleghorn er det fleire avislesere som setter frukosten i halsen då det i avisa står "Invitasjon til mord." Åstedet skal vera Little Paddocks, heimen til Letitia Blacklock. Miss Blacklock tar det heile med knusande ro, og då dei fleste vennene dukker opp med den tru at det er ein "mordleik" blir det eit bra selskap - i begynnelsen. Då klokka nærmer seg 18.30 står alle og glor på peisklokka, men leiken blir fort forvandla til eit faktisk mord.

I dagane som kjem prøver politiet med Miss Marple i spissen å løyse mordet som skjedde i miss Blacklocks hus. Det er dog ikkje bare mord som liggjer under overflata i småbyen. Gamle løyndomar, slektskap og muligheten for mykje penger i form av arv kjem sakte, men sikkert opp i overflata.

Invitasjon til mord er ei av mine favoritter frå Agatha Christie. Den er spennande, mystisk og typisk Christie med sin småby full av løyndomar. Filmatiseringa med Geraldine McEwan er god, men karakterane er ikkje som i boka. Likevel er den vel verd timane. Anbefales!

XOXO

fredag 15. juli 2016

Bokhyllelesing #5: "Villa Ibsen. Min mormors hus. En familiekrønike"

Forfatter: Joen Bille (f. 1944)
Utgitt: 2014
Format: Heftet, 328 sider
Forlag: Dansk Gyldendal

Den danske forfatteren Joen Bille er utdanna skodespelar, vore instruktør og har vore ansatt ved Statens teaterskole i Danmark. Han har spelt teater både i Danmark og Noreg, og har ved fleire anledningar vore i Noreg og lest opp sine forfedres stykker. Villa Ibsen er skrevet på dansk, og passa perfekt inn i Heddas bokhyllelesing der temaet sist veke var å lese ei bok på svensk eller dansk.

For halvanna år sidan omtrent, i januar 2015, las eg ein artikkel i Aftenposten om ein dansk skodespelar som er etterkommar etter (hold deg fast!) Henrik Ibsen og Bjørnstjerne Bjørnson pluss at faren kom frå ei meget anerkjent dansk adelsfamilie. Eg er i overmåte glad i slektshistorie, og bestilte straks boka. Så langt er ikkje boka oversatt til norsk, men det er ingen hindring, det flyter glatt på dansk (faktisk betre enn svensk trur eg). Uansett, halvanna år seinare, har eg omsider lest boka.

Joen Bille har vokst opp med historier frå dei ibsenske og bjørnsonske heimar, i tillegg til den meir reserverte danske Bille-familien. Familiehistoriane er mange, men det viktigaste er at Ibsens son, Sigurd, gifta seg med Bjørnsons dotter, Karoline. Det var ein allianse som fekk nyhetsoppslag langt utover dei norske grenser, men ekteskapet haldt godt, med enkelte samanføyningar. Joen Bille fortel om oldeforeldrene Ibsen og Bjørnson, om deira respektive ekteskap, men mest av alt om Sigurd Ibsen og Karoline Bjørnson, om moras første ekteskap til ein italienar og om hennar liv etter ekteskaps-brotet. Italia godkjente ikkje skilsmisse på 30-talet, og Irene Ibsen levde praktisk talt som bigamist i sitt ekteskap med Josias Bille. Familien hadde store planer og draumer, store personligheter, gigantiske ambisjoner og tilsvarande skuffelser og nederlag. Konfliktene gjekk i store bølger, og det var både rikdom og økonomisk ruin. Bille fortel om Bjørnsons Aulestad, om Ibsens nomadeliv, om kvinnens plass i ekteskapet, og om korleis mennene i ulike generasjoner eigentleg er svært like i veremåte. Familien høyrte ikkje bare til i Noreg, men og i Sverige og Danmark, og til tider mest av alt på Villa Ibsen i Italia.

Joen Bille har skrevet ei flott bok om mennesker som eg visste litt om frå før, men bare litt. Det går an å google at Sigurd Ibsen og Karoline Bjørnson gifta seg, men med denne boka har eg fått eit mykje større innblikk og faktisk meir interesse for forfatterskapa deira. På same måte som Astrid Lindgren har Ibsen og Bjørnson brukt sine eigne liv som basis for forfatterskapen. Det erfarte Joen Bille sjølv då han i 2013 vart bedt om å spele gamle Ekdahl i Vildanden på Det Kongelige Teater.
"Det var en mærkelig følelse, da det gik opp for mig, at det var min egen tipoldefar, som jeg skulle spille. Det føltes nærmest forpligtende, men blev en stor, stor glede." (side 302)
Villa Ibsen har eg lest på originalspråket, men det var ingen problem. Eg innbiller meg at dansk er lettare å lese enn svensk, sett vekk frå korleis dei seier tal og slikt, men eg har bare høyrt svenske bøker så eg kan ikkje sei det med sikkerhet. Alt i alt er det ei meget interessant bok som eg ikkje ser vekk i frå blir lest fleire gonger, og eg blir nødt til å finne plass i bøkenes verd for Ibsen og Bjørnson. Anbefales!

XOXO

tirsdag 12. juli 2016

Bok: "The Moving Finger" (JM #4)

Forfatter: Agatha Christie (1890-1976)
Utgitt: 1942
Min utgåve: 2002
Format: Heftet, 299 sider
Forlag: HarperCollins

Den britiske forfatteren Agatha Christie er velkjent for sine romaner om Hercule Poirot og Jane Marple, og har faktisk skrevet nærmare 80 krim-romaner og -noveller. Eg har sett dei fleste Marple-filmatiseringane som er utgitt, men det er interessant å få litt meir kjøtt på dei få beina ei filmatisering gir.

I The Moving Finger har me kome til den lille byen Lymstock der ein såra krigspilot, Jerry Burton, og hans søster, Joanna, har flytta til for ei lita stund. Jerry har fått beskjed frå legen sin om å ta livet med ro ei stund, og fredelege Lymstock ser ut til å vera det rette. Lite veit søskenparet at det stemmer ikkje! Kort tid etter deira ankomst begynner det å florere mystiske brev i enkelte personers postkasser. Brevene er ikkje av den hyggelege sorten, og til og med Joanna får eit brev der det blant anna står at ho og Jerry ikkje er søsken, men ektefeller. Det er reint oppspinn, og dei fleste tenkjer ikkje så mykje over innhaldet i brevene. Det endrer seg drastisk då ei av brevmottakerne tar sitt eige liv. Konklusjonen frå politiet er klar, men miss Marple er ikkje samd i avgjerda. Det tar ikkje lang tid før alle mistenker alle, og heksejakta er i gang. Som alltid veit miss Marple meir enn godt er, og klarer som regel å løyse mysteriet før alle andre.

The Moving Finger er ei av dei betre Marple-romanane, og eg liker veldig godt filmatiseringa og. Det er Jerry Burton som er forteljaren i historien, og då miss Marple ikkje kjem inn i historien før etter nærmare 200 sider er det litt vanskeleg for meg å forstå kvifor det er ein Marple-roman. Uansett så er det ein drivande god historie, og veldig spennande. Om du liker lydbøker og Storytel så er det to utgåver hjå dei, eg har sjølvsagt valgt min favoritt, Richard E. Grant. Anbefales!

XOXO